Miesiąc: marzec 2020

Mam pracę!!! To wyróżnienie… Będę rozbić karierę… Może zarobię – jak dadzą mnie na płatny etat – ze 180 zł będę miała – bo praca jest na pół etatu, ale pieniądze w więzieniu mają inną wartość. Większą… Więc to kupa szmalu… Rano wychodzę do pracy… Stoi wielki wózek – na nim duży garnek, kilka pojemników z chlebem – muszę poustawiać to wszystko. Tajemniczy termos z kartką, niewielką, Na niej napis – w rogu : chleb razowy x2; wafle ryżowe x2. Uuuuu…. Kto dostaje takie delikatesy?… nie widziałam takich rzeczy już 9 m-cy, czyli odkąd jestem tutaj. W termosie jest kilkadziesiąt sztuk mortadeli, dwa razy polędwica drobiowa (chyba), około 20 szt. dziwnej wędliny (jest różowa, zwarta i twarda), 2 jabłka. Wszystko rozpisane na tej kartce.
– Będziemy to rozdawać – mówi do mnie koleżanka z pracy – musisz uczyć się diet i zapamiętać, która co dostaje z osadzonych.
– OK…- kiwam niepewnie głową.
W Zakładzie Karnym nie ma normalnego wyżywienia, są diety i normy. Ruszamy… na koleżankę patrzę jak na swoje guru, ona wszystko wie, nauczy mnie i wytłumaczy. Rozdałyśmy. Nakarmiłyśmy. Wracam do celi. Mam wolne przez kilka godzin. Zastanawiam się, jak mam zgłębić temat tych diet. Skąd mogę wziąć materiały? Może będę miała szkolenie?
Obiad. Wychodzę na korytarz. I łka coś we mnie… Wielki kocioł zupy, mniejszy z kaszą i prostokątne termosy: kilkanaście sztuk. Moja koleżanka zarządza. Tłumaczy:
– To jest zupa na ogół. Tu masz na PK, a tu masz na L, resztę doczytaj – tylko żebyś się nie pomyliła!
Do termosów przyklejone są karteczki z literkami. Karteczki są mokre. Napisy rozmazały się. Nooo… muszę dać radę. Ustawiamy i jedziemy… próbujemy jechać. Jestem niska, a wózek jest ciężki.
– Przyłóż się, nie będę sama pchała!!!
Ciągnę wózek z całej siły. Drepczę do tyłu (koleżanka pcha), jakoś kończymy wydawanie posiłku. Koleżanka nie jest zadowolona… Kurdupla jej dali…
Wracam do celi. Wzięłam wydruk z jadłospisu. Staram się zrozumieć – to co – jest tam napisane:
P – to ogół, czyli dieta podstawowa.
Ale o co chodzi z tymi cyferkami? P1 – co to oznacza? Ostatnie P jest z literką 6 … dalej nic nie wiem…
Później są napisane diety z literką L. Co to L symbolizuje? Z czym mi się L kojarzy? Myślę… Dalej LC, LC z cyferkami LBG… Czuję się jak idiotka…
Kolacja.
Wychodzę. Ufff… Wózek jest lżejszy, ale czuję się, tak jakby ten wózek został moim największym wrogiem. Załatwiamy sprawę kolacji w 15 min. – prawie wszyscy mieli dżem. Było fajnie.. Łatwo!
Jeżeli temat Was zainteresował to:
– Po dwóch miesiącach, prowadząc dochodzenie: prawie jak detektyw i dostając po „znajomości” materiały, rozpiski, jadłospisy, dowiedziałam się następujących faktów:

•  P to norma podstawowa.
• P1 czyli PW to norma wyznaniowa ( wiadomo, wyznając niektóre religie pewnych rzeczy nie zjemy).
• P2 to PK – norma bezmięsna.
• PKL ocho… to dieta bezmięsna, lekkostrawna.
• P3 norma bezglutenowa, bezmięsna
• P4 – ?
• P5 – ?
• P6 norma nie obejmująca produktów odzwierzęcych – przypadek sprawił, że to wiem.
• L? to diety przepisane przez lekarza
• L – dieta lekkostrawna.
• LC – dieta lekkostrawna, cukrzycowa (jabłuszka są przewidziane dla tych „szczęśliwców”, no i „tajemniczy” chlebek – chyba ze zbóż)
• LC4 tego nie wiem.
• BG – dieta lekkostrawna, bezglutenowa.
• LC3 – jak wyżej i  bogatoresztkowa(?) b/mleczna – co by to nie znaczyło.

Dalej wiem, że nic nie wiem.
Są jeszcze oznaczenia typu: TP, CP, TL, TLC.
Są jeszcze dodatki, na przykład: cukier, oczywiście tylko dla niektórych, jakoś tam zaznaczonych jakąś literką.
Są jeszcze kłopoty w dostawach tego co trzeba wydać.
Acha i jeszcze trzeba wiedzieć, dajmy na to: czy dzisiaj jest przewidziany jeden czy dwa paluszki rybne, a może półtora lub dwa i pół.
Praca stresująca, ale przyjemna.
No i satysfakcja, bo wszyscy cieszą się, że dostają tak smaczne i przemyślane „menu”.
PaniEm

Fot. Małgorzata Brus
Vivo sin vivir en mi (Żyję w rzeczywistości nie żyjąc – św. Jan od Krzyża)
 Kończy się noc, a ja wracam z krainy sennych marzeń, by wpaść w koszmar rzeczywistości. Nie chcę otwierać oczu i choć świadomość dopada mnie bezlitośnie, nie chcę jej witać. Siłą woli zwlekam się z łóżka, nim głód narkotyczny sprawi, że stanę się jak bezwładna szmata. Wczoraj kolejny raz nie zostawiłam sobie działki na rano. Moje pragnienie toksycznej euforii i potrzeba choćby fałszywego, chwilowego uczucia szczęścia jest niezaspokojona. Nie mam nic poza zgliszczami, w które obróciłam swoje życie. Obciążona przeszłością bez przyszłości wegetuję w teraźniejszości dla tych krótkich chwil ułudy.
 Zamykam się na tę prawdę. Nie patrząc w lustro, wybiegam z domu, wtapiając się w poranek budzącego się świata. Mojego świata. Mechanicznie kieruję się do najbliższego sklepu na Dworzec Wileński, bo tam najbliżej i najszybciej zarobię. W głowie pustka, żadnych filozoficznych myśli, żadnych też rozsądnych. Jedynie stały, znany od lat plan: ukraść, sprzedać, zarobić, zaopatrzyć się.
 Zbliżam się do bramek w supermarkecie z torbą wypełnioną paczkami kawy. Są drogie, więc nie muszę brać ich dużo, wystarczy 10 opakowań po pół kilo – to zysk 150 złotych. Wystarczy na rozpęd dnia. I tak w tej chwili nie byłabym w stanie więcej unieść. Ledwie trzymam się na nogach. Działam odruchowo, w strachu, zdając sobie sprawę, że jeśli nie przyćpam, to z każdą minutą będzie gorzej. Desperacja pcha mnie do działania. Nie dostrzegam zagrożenia. Ono się nie liczy.
 Kątem oka widzę ochroniarza, który również mnie wypatrzył. A może to tylko moje paranoje. Teraz mnie to nie obchodzi, nie mam czasu – muszę zaryzykować. Mijam bramki, a ochroniarz spuszcza wzrok i dyskretnie odwraca głowę w drugą stronę udając, że mnie nie poznaje. Nie chcę się zastanawiać, jak koszmarnie wyglądam, ale cieszy mnie jego akt litości. Jest nieźle. Znają mnie tu dobrze i wiedzą, że gdy jestem na skręcie, nie warto mnie zatrzymywać. Więcej problemu i zamieszania niż ich prowizja, która się z tym nie równoważy.
 Już, już tylko jedna przecznica dzieli mnie od Bazarku Różyckiego, na którym stały odbiorca uwolni mnie od ciężaru „łupu”. Bogatsza o sumę potrzebną na poranną dawkę mojego szczęścia i byle jakie śniadanie wracam w stronę domu, na Brzeską. Nawet mroźny wiatr jest mi dziś przychylny, popychając w plecy, dodając pędu ociężałym nogom. Nie rozglądam się na boki, nie patrzę na otaczającą mnie marnotę i obskurne kamienice, mieszkańców skazanych na porażkę życia w nałogu. Mam wrażenie, a raczej pewność, że reprezentuję sobą równie żałosny widok. Mogę uznać to za plus, że się tutaj nie wyróżniam, zlewam się z otaczającym mnie krajobrazem praskiej dzielnicy, niewidoczna dla wścibskich oczu gliniarzy.
 Zbliżam się do jednej z bram, zaledwie kilka metrów od tej, w której mieszkam. W jej mroku czeka na mnie cel, każdego dnia ten sam, najważniejszy na świecie…
 To jeszcze jednak nie meta. Resztkami sił, trzęsąca się z zimna, a równocześnie mokra od potu, z glutem po pas docieram do wrót spełnienia. Moim ciałem wstrząsają torsje i nie jestem w stanie się powstrzymać: wymiotuję prawie na buty mijanego przechodnia. Wreszcie ostatnie kroki i ciemna brama prowadząca do klatki schodowej niczym ogromna bezzębna gęba pochłania mnie w swe wnętrze. Moje mieszkanie – drugie piętro. Boże, nie dam rady!
 Osuwam się na najniższym stopniu i przygotowuję niezbędną miksturę. Zmuszam zdrętwiałe palce dłoni do posłuszeństwa. Wiem, że nie mam czego już szukać na rękach, więc niecierpliwym, zdecydowanym ruchem wbijam się w żyłę pachwinową i dociskam tłok.
 Narkotyk wtarga w moje ciało, krążąc we krwi wypełnia sobą każdą moją obolałą komórkę, uspokaja każdy rozdygotany nerw. Błogie uczucie otula zmaltretowane ciało i rozhisteryzowaną psychikę. Czuję, jak moja dusza dostaje lekkości i na chwilę wyrywa się z mojego martwego Ja. Znów mnie ubyło. Kolejne stłamszone ludzkie odruchy, kolejne raniące uczucie zepchnięte w podświadomość. Opieram rozpalone czoło o chłodną balustradę. Odcień mojej skóry zlewa się z szarym marmurkowym kolorem kamiennych schodów. I jak one zamieram w bezruchu.
 Za kilka godzin ponownie zacznę walkę z życiem, które mimo wszystko pragnę zachować, i z samą sobą, której tak bardzo nienawidzę. Ale jeszcze nie teraz. W tej chwili moje myśli, serce i dusza płyną przez nieosiągalną dla nich na trzeźwo krainę marzeń. Jutro znów zacznie się dzień świstaka, a moja przestrzeń wolności będzie odmierzana odległością między tłokiem a igłą.
 Muero porque no muero (Umieram, nie umierając – św. Jan od Krzyża).
 Pik